کاش مي دونستي چقدر دلم بهانه تو را ميگيره هر روز

کاش مي دونستي چقدر دلم هواي با تو بودن را کرده

کاش مي دونستي چقدر دلم از اين روزهاي سرد

بي تو بودن گرفته

کاش مي دونستي چقدر دلم براي ضرب آهنگ قدمهايت

گرمي نفسهايت، مهرباني صدايت تنگ شده

کاش مي دونستي چقدر دلواپس تو‌ام

کاش مي داوستي چقدر تنهام ، چقدر خسته ام

و چقدر به حضور سبزت محتاجم

ای غروب تلخ و ای آسمان غبار گرفته شما بر عشق من آگاهید شما می دانید که من چقدر برای این گریز پای مهربان اشک ریختم میدانید که مثل پادشاهی مغرور و زیبا بر قصر قلب من فرمانروایی می کند.میدانید.....شما به همه ی راز های من آگاهید...ولی من برای آرامش این سلطان بی جانشین باید از زندگیم بگذرم از همه ی هستی ام ومستی ام ....از عشق...از امید...از رویاهای شیرین....ای خورشید که می روی تا در آنسوی مرزها ما را فراموش کنی به او بگو که چقدر دوستش دارم.......ای ابرها برای من بگریید برای سرنوشت تلخ و شیرینم برای راه غم انگیز و شادی که در پیش گرفته ام.....

دلم شور می زند،مثل وقتی که برای گفتن دوستت دارم در اضطراب به سر می بردم،حال

 

 عجیبی دارم ، پرنده ی سرما زده ذهنم برای پرواز،آرزو های تاریکی دارد و پروانه زجر

 

 کشیده قلبم،دلش برای دشتهای سبز محبت تنگ شده...

 

اشکهایم جاریست و هیچ کس نیست که بپرسد از چه می ترسم ؟من دلهره ای عجیب و بزرگ

 

 را تجربه می کنم.تجربه شیرینی که خاطره عشقی دیگر آن را آسیب می زند او خسته و نا

 

امید،نمی خواهد که مرا به فراسوی اطمینان و امنیت برساند، نمی خواهد که مرا که مرا از

 

این حسرت زجر آور و زرد رها کند.

 

 

بگذار زندگی کنم ،بگذار زیر سایه ی مهربان وجودت،بودن و وجود داشتن را احساس

 

کنم،مرا بفهم ...آرزو هایم را ببین،کمی به من بیاندیش ،اجازه بده که زیر بارش نگاهت معنی

 

هستی را درک کنم ...ای بهترین یار..ای امید آنده مبهم ، باور کن که بدون تو این سرزمین

 

قفسی بیش نیست ،این دریا ..این آسمان نقاشی بی احساسیت که نمی فهمد که من دنیا را فقط

 

با تو می خواهم من زندگی را، عشق را با تو می خواهم باتو...تو که همیشه می گریزی ..اما

 

ایرادی ندارد ،تحمل،نخ رنگی است که من در حاشیه همه ی افکارم کوک می زنم و از هیچ

 

کس آدرس خشم را نمی پرسم ...مهربانا به اشکهایم بیاندیش .

آه ای زندگی

ای طراوت بهار

ای شکوه آفاق

ای ستاره ی گم شده ی من

ای کلام اول و آخر در ایام خوب و بد من

ای جلوه ی خورشید

ای که وسعتت به اندازه ی دریای بی کران است

ای که از طلوع تا غروب با منی

ای که از سپیده دم تا شب هنگام مانند سایه ای به دنبال منی

تنهایم بگذار

بگذار بروم تا شاهد غروبم باشی

دیگر من از این دنیا چه می خواهم

رنج،درد،بدبختی

چرا مثل بختگی افتادی به جان من

خب راحتم کن

بگذار من هم ترکت کنم،بگذار برگردم به خاک،خاکی که از آن متولد شدم

وبار دیگر بازگردم به سوی او

تا همه بدانند بازگرد همه به سوی اوست

                                                   

                                                  خداحافظ...........

 

 

ای تنها دلیل بودن

 

 

                  با وجود تو ستاره ها حرفی

 

 

واسه گفتن ندارن

 

 

 

ای ناجی افسانه ای     ای فرشته ی پاکی ها

 

 

 

بیا که گل ها محتاج نوازش تواند

 

 

 

آمدی وای که خوش آمدی

 

 

 

پیام خوش بودنت را به قناری دادم

 

 

 

تا بهانه ی خواندنشان تو باشی

 

 

    

                                  مادر عزیزم دوستت دارم....

 

 

                                    

 

پدر اي وجودم از تو
                                قدرت و توان گرفته
اي که از دم نفسهات
                                هستي من جان گرفته
پدر اي که از تو جاري
                                خون زندگي تو رگهام
اي که از نور دو چشمت
                                نور زندگي به چشمام
پدر امروز به پاهام
                                ديگه ناي رفتني نيست
جز دريقي رو لبهام
                                ديگه حرف گفتني نيست
پدر ، پيچ و خم راهم
                                نميخوام بي راهه باشه
گل سرخ آرزوهام
                                توي فکر غنچه باشه
پدر دست ياري تو
                                اگه دستامو نگيره
کوره راه رفتن من
                                مثل شبهام ميشه تيره